Effe geleden ondertussen! De eerste werkweek zit er al op en ik begin stilaan mijn draai te vinden. Laat ons zeggen dat het went en je minder en minder de handicap ziet. En gelukkig zitten er heel veel toffe kids tussen!
Ik heb ondertussen ook kennis gemaakt met de kinesitherapeut, een toffe energieke jonge madam! Vorige week heb ik vooral ‘geobserveerd’ maar deze week ga ik een programma proberen opstarten voor 8 kindjes. Het is natuurlijk veel mobiliseren en stretchen maar ook wat ademhalingstherapie en met de kleintjes op de mat stimulatie en facilitatie! De kiné zal dat dan ook opvolgen. Het stagegevoel komt helemaal naar boven!
Ook met de verpleging begint het goed te klikken. Het zijn stuk voor stuk Afrikaanse vrouwen met de echte Afrikaanse roots, er wordt dus wat afgezongen en gedanst.
’s Morgens binnenkomen en de gospel-achtige gezangen door de gangen horen…een klein kippenvelmomentje.
Het valt wel op dat er meer en meer moeite gedaan wordt om de zusters op te leiden. Vorige maand was er bijvoorbeeld een cursus over Cerebral Palsy. Voor veel zusters (die er soms al jaren werken) was dit de eerste info die ze hierover kregen. Vorige week was er nog een infomoment over ‘Thick and Easy’. Een product om vloeistoffen dikker te maken zodat kinderen met slikproblemen beter vloeistoffen kunnen opnemen. Om een idee te geven: bij enkele zusters viel nu pas ‘de frank’ dat het omwille van slikproblemen was dat sommige kinderen begonnen te hoesten als ze water kregen…En er is een logopedist op komst dus het gaat (traag maar zeker) de goede kant op!
Tussendoor heb ik nog een nieuw jobke: boeken prijzen! In augustus is er een boekenverkoop ten voordele van Woodside. Wendy, de verantwoordelijke hiervoor, heeft echter haar schouder gebroken (4 maand geleden) en kan naar eigen zeggen nog altijd geen boek opheffen…hmm! Lang leven de vrijwilligers dus. Op zich geen probleem om hierbij te helpen, het is alleen jammer dat Wendy graag de miltaire-commando-styl met compenserende ‘Oh, I love you my dear’-uitspraken hanteert. Ondertussen is het bijna een sport geworden om te ontsnappen aan Wendy!
(Ik heb wel al een woordenboekje Afrikaans-Xhosa (de lokale taal hier)-Engels en een zéér oude versie van ‘Pride en Prejudice’ (gratis) op de kop kunnen tikken…)
Elke vrijwilliger krijgt 300 RAND (een dikke 30 euro) om iets mee te doen voor zijn/haar project. Sommige kopen boeken, schoolmateriaal, knutselgerief, sportmateriaal, een uitstapje,…Je kan hier meer doen met 30 euro dan je denkt. Ik heb absoluut nog geen idee wat ik ga doen met mijn 300 RAND, maar tijd brengt raad zeker! Christine, die zaterdag naar huis is vertrokken, heeft haar R300 geïnvesteerd in een drumsessie. Dezelfde drumsessie die wij hadden maar dan iets wat aangepast aan het niveau (lees: kloppen en slaan voor zot!). Het was alleszins gewéldig om te zien hoe de kinderen (en de zusters), die soms er als een plant bijzitten, opeens helemaal opfleurden of helemaal uit de bol gingen. Het was de eerste keer dat ze zoiets deden en de directie is van plan om dit, gezien het succes, vaker te doen!
Met de Gools ook alles toppie! Vorige week hadden we een feestmaal voor het afscheid van de drie andere meisjes. Zowel het samen koken (van héél veel eten) als het ‘feest’ zelf waren super gezellig. De kinderen en kleinkinderen waren er ook, een gezellige drukte dus.
Tot nu toe absoluut nog geen klachten. Lekker eten, gezellige babbels bij een tas thee, een warm huis,… Vandaag (1 augustus) is de ramadan gestart met gevolg dat de hoeveelheid eten en desserts verdubbeld is (’s avonds welteverstaan). Aangezien de zon hier ondergaat om 18u kunnen we dus ‘normaal’ samen eten en kunnen wij mee profiteren van al dat lekkers. Ik heb geen idee wat het allemaal is maar het was alleszins heel lekker! Ik ben ook alvast uitgenodigd op het Suikerfeest binnen 30 dagen. Ik ben benieuwd!
Ik was van plan om vanavond nog te vertellen over het weekend maar John passeerde. John studeert aan de UCT (Universiteit van Cape Town) en logeert hier ook bij de Gools. Pittig detail: hij is opgegroeid in de townships, en op bijna miraculeuze wijze is hij dus aan de universiteit geraakt. En als John begint te vertellen dan kan je niet anders dan zitten, zwijgen, luisteren en helemaal opgeslorpt worden. Hij is ook enorm gelovig en dat maakt het alleen maar interessanter.
Maar toen waren we dus een uur verder en is het bedtijd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten